Produkty

Lin zwykły
28 września 2015
Lilia wodna biała – Nymphaea „Alba’’
28 września 2015

Karaś zwykły

1.404.00

Karaś ma silnie wygrzbiecone i bocznie spłaszczone ciało. Głowa jest stosunkowo niewielka, krótka i zakończona tępo. Otwór gębowy nieduży. Brak wąsów. Płetwa grzbietowa długa, delikatnie łukowato wygięta. Płetwa ogonowa łagodnie wcięta.

Wyczyść
SKU: brak Kategoria:

Ubarwienie i cechy charakterystyczne

Karaś ma silnie wygrzbiecone i bocznie spłaszczone ciało. Głowa jest stosunkowo niewielka, krótka i zakończona tępo. Otwór gębowy nieduży. Brak wąsów. Płetwa grzbietowa długa, delikatnie łukowato wygięta. Płetwa ogonowa łagodnie wcięta.
Karaś ma grzbiet koloru brunatnego, niekiedy z odcieniem oliwkowym, boki są brunatnozłotawe z połyskiem miedzianym. Brzuch jaśniejszy, złotożółty. Ubarwienie w dużej mierze zależy od zbiornika w jakim ryba żyje (u karasi żyjących w zbiornikach o mulistym dnie zwykle umaszczenie jest ciemniejsze). Młode ryby są ubarwione jaśniej, występuje u nich pionowa plama przy podstawie płetwy ogonowej. U ryb starszych jej brak, lub też jest zauważana sporadycznie. Płetwy mają barwę ciemną, brunatną, czasem z odcieniem szarym. Płetwy brzuszne i piersiowe u podstawy mają barwę czerwonawą.

Zasięg geograficzny

Występuje w całej Europie (z wyjątkiem Szwajcarii). Północną granicą występowania jest Archangielsk i środkowa Finlandia, południową jest Sycylia, Bałkany, Kaukaz, Morze Kaspijskie, Krym a wschodnią dorzecze Leny. W Polsce występuje w całym kraju, z wyłączeniem terenów typowo górskich.

Długość i masa ciała

Dorasta do 15-30cm i 0,5-1kg masy ciała.

Rozród

Karaś osiąga dojrzałość płciową w wieku 2-3 lat (samce) i 3-4 lat(samice). Tarło rozpoczyna się gdy temperatura wody wynosi 20-22ºC. Zwykle tarło rozpoczyna się pod koniec maja lub na początku czerwca. Miejscem tarła są strefy przybrzeżne, zarośnięte, z mulistym dnem. Ryby odbywają tarło stadnie. Może ono trwać aż do końca sierpnia.

Pokarm

Podstawowym pokarmem karasia są larwy owadów, mięczaki i skorupiaki. Skład pobieranego przez ryby pokarmu zależny jest od wielkości osobników. Narybek żywi się głównie wrotkami i skorupiakami planktonowymi. Starsze osobniki zjadają głównie mięczaki i larwy owadów. Żerowiska znajdują się w strefie silnie zarośniętej roślinnością (zanurzoną jak i wynurzoną), na wodach płytkich w zamulonych partiach zbiorników wodnych.

Środowisko

Karaś żyje w stawach, jeziorach, drobnych zbiornikach wodnych, gliniankach, torfiankach, nizinnych odcinkach rzek oraz starorzeczach. Brak go w rzekach górskich i nizinnych o wartkim prądzie. Szczególnie dużo jest go w mulistych, zarośniętych zbiornikach, gdzie inne gatunki przebywają niechętnie. Jeziora, gdzie dominującym gatunkiem jest karaś nazwano jeziorami karasiowymi. Jest rybą powolnie żerującą wśród roślinności. W chwili zagrożenia spływa pionowo w dół i zakopuje się w mule. Nie lubi wód o bystrym prądzie i kamienistym dnie, dlatego w rzekach spotyka się go w starorzeczach lub zatokach. Doskonale znosi niedobór tlenu i może żyć w zbiornikach, w których zimą zawartość tlenu w wodzie spada do zera analitycznego. W takich zbiornikach wszystkie inne gatunki nie mają szans na przeżycie. Z powodu braku konkurentów oraz drapieżników w zbiorniku opanowanym przez karasie, populacja zwiększa się co prowadzi do tego, że ryby głodują i karłowacieją.