Produkty

Węgorz
19 września 2015
Okrężnica bagienna
28 września 2015

Okoń

4.008.00

Okoń ma umiarkowanie wydłużone ciało, lekko bocznie spłaszczone. Otwór gębowy jest końcowy, jama gębowa uzbrojona w pasmowo osadzone, szczecinkowate zęby (leżą one na kościach podniebiennych, przedszczękowych oraz żuchwie). Kości pokrywowe zakończone są kolcem, u starszych osobników mogą być zakończone dwoma kolcami.

Wyczyść
SKU: brak Kategoria:

Umaszczenie i cechy charakterystyczne

Okoń ma umiarkowanie wydłużone ciało, lekko bocznie spłaszczone. Otwór gębowy jest końcowy, jama gębowa uzbrojona w pasmowo osadzone, szczecinkowate zęby (leżą one na kościach podniebiennych, przedszczękowych oraz żuchwie). Kości pokrywowe zakończone są kolcem, u starszych osobników mogą być zakończone dwoma kolcami. U okonia występują dwie płetwy grzbietowe, pierwsza zaczyna się na wysokości kolca na pokrywie skrzelowej, zaś druga kończy się na nasadzie trzonu ogona. Pierwsza płetwa grzbietowa złożona jest wyłącznie z promieni twardych, kolczastych i jest dłuższa i wyższa od drugiej. Druga składa się przede wszystkim z promieni miękkich. Odległość między pletwami jest minimalna, często połączone są ze sobą cienką błonką. Płetwy brzuszne położone są niedaleko piersiowych, na wysokości pierwszego promienia płetwy grzbietowej. Zarówno płetwy piersiowe jak i brzuszne są zaokrąglone i mają podobną wielkość. Płetwa ogonowa umiarkowanie wcięta.
Okoń ma grzbiet ciemny, koloru prawie że czarnego, z zielonkawym odcieniem, który przechodzi w jaśniejsze boki, które mają barwę stalowozieloną. Brzuch jest koloru białego lub sinobiałego. Na bokach znajdują się ciemne pręgi w ilości od 6 do 8. Pierwsza płetwa grzbietowa jest szara, z ciemniejszą obwódką, a wzdłuż pierwszych kolców mogą się ciągnąć ciemne smugi. Na końcu płetwy widnieje ciemna plama. Druga płetwa grzbietowa jest w całości szara. Płetwy piersiowe szarozielone, czasem żółtawe, przeźroczyste. Płetwy brzuszne, odbytowa i część (zwłaszcza górna i dolna) płetwy ogonowej mają kolor od jasnopomarańczowego aż do karminowoczerwonego. Oko żółte, czasem pigmentowane, z ciemną obwódką. Ubarwienie może odbiegać od opisu, zdarzają się osobniki umaszczone bardziej zielono, lub bardziej szaro, a nawet żółtawo, a pręgi mogą być bardzo wyraźne lub ledwo widoczne.

Zasięg geograficzny

Okoń występuje prawie w całej Europie, północnej Azji oraz północnej Ameryce. Nie występuje na Półwyspie Pirenejskim, w Szkocji, we Włoszech (w części środkowej i południowej), południowej Grecji i Albanii. Nie występuje także w Morzu Kaspijskim, jeziorze Bałchasz, na Kamczatce i Anadyrze oraz rzece Amur i jej dopływach. Spotykany jest natomiast wzdłuż północnego wybrzeża Turcji. Na wschodzie granicę wyznacza rzeka Kołyma. Został wsiedlony do wód Australii i Nowej Zelandii, Afryki Południowej. W Ameryce Północnej występuje podgatunek okonia Perca fluviatilis flavescens, który żyje wzdłuż wybrzeża Atlantyckiego (łącznie z Florydą), na zachód od Pensylwanii do górnej Missouri i od wschodniego Kansas na północ do Wielkiego Jeziora Niewolniczego, a stamtąd w kierunku południowo-wschodnim do zatoki Jamesa, dalej przez Quebec do Nowego Brunszwiku.
W Polsce jest jedną z najbardziej pospolitych gatunków ryb, zamieszkuje niemal wszystkie zbiorniki wodne.

Długość i masa ciała

Dorasta do 30-40cm (maksymalnie nawet do 40cm) i wagi od 0,3 do 0,5kg (największe nawet od 1 do 5kg)

Rozród

Okoń osiąga dojrzałość płciową w wieku od 2 do 4 lat (samice w 2-3 roku życia, samce w 3-4). Tarło w naszym kraju przypada na drugą połowę kwietnia i trwa aż do końca maja. Rozpiętość temperatury w czasie tarła jest dość spora, bo waha się od 6 do 22ºC. Odbywa się na podłożu porośniętym roślinnością zanurzoną i kępami drobnej roślinności wynurzonej, zaciszne i osłonięte od wiatru. Często miejscem tarła są też piaszczysto-kamienne śródjeziorne wzniesienia podwodne.

Pokarm

Skład pokarmu okonia uzależniony jest od składu gatunkowego zbiornika, w którym żyje. Osobniki młodociane żywią się wioślarkami, larwami jętek, chruścików ważek, oraz ochotkowatych. Po przekroczeniu długości 15cm okoń włącza do swojego menu ryby. U tych osobników ciągle jednak przeważa fauna bezkręgowa. Im starszy okoń, tym większy jest udział ryb w jego pokarmie. Główne gatunki ryb jakie padają ofiarami okonia są okonie, płocie a w mniejszych ilościach jazgarze, krąpie, leszcze, stynki, ukleje, wzdręgi, cierniki, kiełbie a nawet żaby. Gatunek ten charakteryzuje się silnym kanibalizmem. W okresie rozrodu ryb karpiowatych, siei i sielawy okonie, zwłaszcza mniejsze odżywiają się ich jajami. Okonie żyjące w rzekach odżywiają się podobnie jak te żyjące w zbiornikach, z tym że w skład pokarmu dodatkowo może wchodzić narybek troci, świnki, jelca, klenia, bolenia sandacza i certy. Większe okonie zjadają również raki.

Środowisko

Bytuje w różnych zbiornikach wodnych i ma bardzo duże zdolności przystosowawcze, żyje nawet w wodach słonawych. Zamieszkuje wszystkie typy jezior, stawy a nawet torfianki. W rzekach występuje praktycznie na całej ich długości. Najliczniej żyje w rzekach o powolnym przepływie wody. W większych zbiornikach czy kompleksach jezior wykazuje tendencję do wędrówek, które mają charakter rozrodczy (wędrują na tarlisko) lub żerowiskowy (w poszukiwaniu pokarmu).